Вядомы з 1341 г. як замак вялікіх князёў Вялікага Княства Літоўскага. Статут горада атрымалі, верагодна, ад Вітаўта ў канцы 14 ст., на пач. 16 ст. – магдэбургскае права, з 16 ст. – цэнтр павета. З 1795 г. – у складзе Расійскай імперыі, павятовы горад. З 1919 г. у складзе БССР, пазней Літоўска-Беларускай ССР, у 1920–1922 гг. – у складзе Сярэдняй Літвы, з 1922 г. – у Польшчы, цэнтр павета Віленскага ваяводства, з 1939 г. – у БССР, у 1940–1944 гг. – раённы цэнтр Вілейскай, у 1944–1960 гг. – Маладзечанскай абласцей. З 1960 г. – у Гродзенскай вобласці.
    Цэнтр Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на р. Ашмянка.