У 10 ст. паўночная частка рэгіёна ўваходзіла ў склад Полацкага княства, з якога ў канцы 11 – пачатку 12 стст. вылучыліся Мінскае, Ізяслаўскае, Лагойскае. Паўднёвая частка была цесна звязана з Тураўскім княствам, дзе пазней вылучыліся Клецкі і Слуцкі ўдзелы. У канцы 18 ст. Слуцкі ўдзел стаў самастойным княствам. У 1566 г. Мінск стаў цэнтрам ваяводства. Пасля далучэння да Расійскай імперыі ў 1793 г. тэрыторыя Цэнтральнай Беларусі цалкам увайшла ў склад Мінскай губерні.
    Займае асноўную частку Мінскай і заходнюю ўскраіну Магілёўскай вобласці. На поўначы мяжуе з Паазер'ем, на поўдні з Усходнім Палессем.